arkadaş kalalım!
by ortaikiterk
arkadaş kalmayalım abi. biraz yalnız kalmadıkça kaç gram olduğumuzu öğrenemeyeceğiz.
mevlana’ya göre dostluk son demdedir. biz bu çağın insanları aya bile ayak bastık. ama mevlana’nın kastettiği o son deme varmayalı asırlar oldu.
o yüzden arkadaş da kalmayalım şu amınakodumun dünyasında. hadi, sen yoluna ben yoluma.
ne demek biliyor musun arkadaş kalmak. öyle okuduğun hikayelerde özendiğin rollere bürünmek değil bu, bi siktir git abi, adamın asabını bozma!
yeter arkadaş kaldığımız, biraz da kendi yalnızlığımızda kendi yaralarımızı kaşıyalım.
yıllarca insanları arabesk yapıyor diye aşağıladık. biraz da neşeli taklidi yapanları aşağılayalım artık; biraz da büyük büyük konuşanları aşağılayalım.
biraz da kurumuş kalplerinden tek bir nefes bile üfleyemedikleri o güzelim kelimelerin ırzına geçenleri aşağılayalım.
hep uzlaşmadan yana olanları, yüzüne tükürsen ya rabbi şükür demeye az kalmış o ilişki profesyonellerini aşağılayalım artık.
n’olur arkadaş kalmayalım abi, topla tasını tarağını siktir git hayatımdan.
küsmenin bir erdem olduğunu anlayalım artık, hep kendi yalnızlığımıza kendi evimize dönelim.
ümit diye bir şey yok amınakoyim, yalnız sen varsın. etrafta yüzüne gülmek zorunda kaldığımız bu kadar çok orospu çocuğu varken arkadaş kalmayalım lütfen. çünkü onlara da arkadaş diyoruz ve hiçbirine arkamızı dönemiyoruz.
o halde ne diye kendini kandırıyorsun, boşver abi bu kadar kaldık, biraz da arkadaş kalmayalım.
bir kere de alman hesabı olsun. sen kendi yoluna ben kendi yoluma… dert etme, nasıl olsa yine kesişecek yollarımız bu siktiğimin labirentinde. arkadaş kalmayalım artık, gördüğümüz ilk uçurumdan atalım kendimizi.
çünkü yola inanmışız biz. yol bizim sapıklığımız. bu yolun sonu son değil abi, arkadaş kalmayalım bence. lafı gelmişken abi yolunu sikeyim, n’olur arkadaş kalmayalım artık.
sokaklarda, bürolarda, dairelerde, televizyon programlarında birbirimizi yiyelim daha iyi. karşılaştığımız ilk uçurumdan kendimizi atalım daha iyi. belki o zaman o kabustan kendi sıcak yatağımıza uyanırız.
küselim artık, hani milletçe pek meraklı olduğumuz çocukluğumuza dönelim, bir kere küstük mü büyüyene kadar barışmayalım.
sen ki kendi yalnızlığından korktuğun kadar allah’tan korkmadın. gel seninle bir anlaşmayı bozalım ve arkadaş kalmayalım ve önce yalnızlığımızın o sonu görünmez uçurumuna bırakalım kendimizi.
arkadaş kalmayalım abi, n’olur! siktir git hayatımdan. ben bu yalnızlıktan öte bir yol bulacam ama müsaade etmedin yıllarca, ne yapalım sen de git kendi yalnızlığınla oyna.
abi allah aşkına arkadaş kalmayalım artık.
